Aq sa e dhimbshme, na është bërë normale…

28

Shkruan: Esmir Selmani

Ne Aerodromin e Shkupit verejta disa gjera per rrinin tone, vecmas asaj qe ikin me autobus.Sot vertetova se rrinia sidomos ajo shqiptare qe ishte me me numer, pershendeteshte me familjare,me lot ne sy.Perqafimet e tyre ishin pikelluese, te dhimbshme.
Udhe e mbare me baben, udhe e mbare me nanen dhe me mend.Zoti te ndihmohte kudo qe te shkojsh.Rruga e mbare vellau im fjalet qe ia percjellte vellai dhe motra me te vogel se udhetari.
Perpos Gjermanise, kishte edhe disa vende tjera, por Gjermania zinte vendin e pare.Ngase atje ndihen me te sigurte per te gjete pune.Aty takova edhe kosovare qe e benin po te njejtin gjest me prinderit dhe familjaret.
Grupi tjeter qe takova ishte me disa te rinje maqedonas, qe pershendetjet e tyre ishin me buzeqeshje, me “nagaleno” , ngase ata shkonin edhe si grupe per te udhetuar neper seminare te ndryshme.
Ata nuk i sjellnin prinderit e tyre me pikellim, aq me pak edhe pothuajse nuk kishte prezent prinder, ngase ishin te organizuar me partner/e.
Mos them ata ishin bija te funksionareve, por te gjithe qe erdhen aty, erdhen me vetura luksoze, te organizuara mire, nga nje çante ne krah dhe laptopa.
Ndallim pi taneve qe secili kishte kufer, çante te madhe ku mbanin teshat e rreja, por edhe ata te punes.
Kete qe une e perjetova, eshte bere monotone ne rrjetet sociale dhe te gjithe e perjetojme ne familjet tona.
Aq sa e dhimbshme, na eshte bere normale.
Ngelet vetem dhimbjet e prinderve, lotet dhe pikellimi i tyre mbrenda shpirterore.
Skemi qare tjeter, perpos te ikim jashte dhe te lejme rehat te kenaqin familjet e tyre funksionare dhe te punsuar partiak.
Por, ngaqe ne futemi edhe per se gjalli ne gropat e dheut, kete do e kerkojme si hake te cdo pushtetari ne gropen ku do futemi se bashku me petka te bardha qe do vlejne me cmim te njejte.